مقبره دعبل خزاعی

دِعْبِل بْن عَلی خُزاعی (۱۴۸-۲۴۵ق) از شاعران و اصحاب امام کاظم(ع) و امام رضا(ع) بود. او به‌سبب سرودن قصیدۀ تائیّه شهرت دارد. وی این قصیده را نخستین‌بار برای امام رضا(ع) در مَرْو خواند که مورداستقبال امام و شیعیان قرار گرفت دِعْبِل بْن عَلی خُزاعی از شاعران و راویان احادیث اهل‌بیت(ع) در قرن دوم و سوم هجری قمری بود.قصیدۀ تائیّه که شعری مشهور درباره سرگذشت اهل‌بیت(ع) و ستم‌هایی است که بر آنها رفته، سروده وی است. او این قصیده را نخستین‌بار در مرو برای امام رضا(ع) خواند که بسیار مورد توجه امام و شیعیان قرار گرفت. دعبل اشعار متعددی در مدح و رثای اهل‌بیت(ع) سروده است. او با شنیدن خبر شهادت امام رضا(ع)، قصیده رائیه را در رثایش سرود.به‌گفته برخی محققان، دعبل جایگاه ویژه‌ای در شعر داشته است.«طبقات الشعرا» و دیوان اشعار او، از آثار دعبل به شمار آمده است. به گفته سید محسن امین، مؤلف کتاب أعیانُ‌الشیعه دیوان اشعار او تا قرن ۱۳ق وجود داشت؛ اما بعداز آن، مدتی از بین رفت. برخی نویسندگان تلاش کرده‌اند شعر‌های او را که در کتاب‌های مختلف نقل شده، جمع‌آوری کنند